hafta sonu gezmek için dışarıya çıkmak istedim ve aklıma ilk gelen yer bakırköy meydanı oldu.meydanın daha başında duraksadım.belki de bir korkuydu içimdeki.iğne atsan yere düşmeyecek bir kalabalık.aşığa doğru inen merdivenlerde durdum ve sağ tarafıma doğru baktım.şırıl şırıl akan su ferahlatt sanki.dolaşmaya başladım.nu kalabalıkta bile meydan o kadar samimiydi ki..çocuklarını dolaştırmaya gelenler,dondurmasını üstüne döküp ağlamaya başlayan çocuklar,mısır istiyorum diye annesine yalvaran çocuklar..
bazen de dersaneye yetişmeye çalışarak koşan gençler..
hayat işte sabit değil ,zamanı ilerliyor.ancak biz bu koşuşturmada çoğu şeyi göremiyoruz.bakırköyü gezerken yaşadığım o duyguyu anlatamam ancak
atalarımız 'parayla satın alamayacağın tek şey zamandır 'diye boşuna sölememişler.biz şu anın kıymetini bilelim ve yeni yerler yeni yaşamlar farklı yaşayışlar görmek için yola çıkalım...hemen , şimdi!!!